Zo lang ik me kan herinneren heb ik last van angsten. Ik voelde me altijd al bang en paniekerig, vooral als ik nieuwe dingen wilde uitproberen. Op mijn veertiende, toen ik een beetje aan het chillen was met vrienden en vriendinnen, had ik mijn eerste paniekaanval. Sindsdien is alles anders…

Mensen die me van jongst af aan kennen zouden me omschrijven als vrolijk, energiek en een harde werker. Ik raakte wel vrij gemakkelijk gestrest, maar ik zag mezelf ook als een optimist en als je me had verteld dat ik voor mijn afstuderen een depressieve episode met suïcidale gedachten zou meemaken dan zou ik je niet geloofd hebben, maar het is toch gebeurd.

Als kind had ik al een heleboel zorgen en zorgjes. Nu pas realiseer ik me dat ik vooral bang was voor de dood. Toen ik begon te studeren werden mijn angsten erger. Ik verhuisde naar een andere stad, ver van mijn vriend, mijn familie en vrienden…